Zespół końskiego ogona u psów

Zwyrodnieniowe zwężenie lędźwiowo-krzyżowe potocznie nazywane jest zespołem końskiego ogona. Za schorzenie odpowiedzialne jest uszkodzenie końcowego odcinka rdzenia kręgowego. Szczególnie zagrożone są konkretne rasy: owczarek niemiecki, owczarek belgijski, dog niemiecki, bokser, rottweiler, labrador retriever oraz golden retriever. Są to psy ras dużych, u których pojawia się nabyta postać schorzenia. Zespół końskiego ogona dotyka także psy ras niewielkich – wówczas najczęściej mamy do czynienia z postacią wrodzoną choroby występującą szczególnie często u border collie i owczarków szetlandzkich. Nie jest ona związaną z wiekiem zwierząt i może pojawić się również u psów młodych – trzy-, czteroletnich.

koński ogon u psów

Jak rozpoznać chorobę?

Pierwsze objawy pojawiają się stopniowo, dlatego codzienna obserwacja zachowań psa jest niezbędna, żeby wcześnie wykryć zespół końskiego ogona. Może o nim alarmować przeczulica skóry na obszarze lędźwiowo-krzyżowym oraz niewielkie problemy z podnoszeniem się. Z czasem dolegliwości jest coraz więcej:

- obniżenie pozycji psiego ogona,

- chwiejność kończyn tylnych,

- problemy z nietrzymaniem kału i moczu lub niemożność oddania moczu,

- zaburzenia czucia typu korzeniowego,

- zaburzenie wszystkich rodzajów czucia w okolicach krocza, pośladków oraz części grzbietowej uda,

- utrata odruchu skokowego przy jednoczesnym zachowaniu odruchu kolanowego,

- stopniowy zanim mięśni.

Tego rodzaju dolegliwości powinny każdorazowo zostać skonsultowane z lekarzem weterynarii bowiem zespół końskiego ogona w początkowej fazie bywa często mylony na przykład z dysplazją stawów biodrowych.

 

Przyczyny i konsekwencje zespołu końskiego ogona

Bezpośrednia przyczyna występowania schorzenia nie jest znana, ale lekarze wskazują na kilka możliwych czynników, które do niego prowadzą. Zwyrodnienie powoduje nieprawidłowy ruch stawu lędźwiowo-krzyżowego, zwężenie światła kanału kręgowego, uraz – na przykład mocne ukłucie oraz zapalenie koci, stawów lub kręgosłupa.

W wyniku nieleczonego zespołu końskiego ogona może dojść do całkowitego niedowładu kończyn miednicznych, osłabienia mięśni i zaburzeń czucia.

 

Leczenie

Diagnostyka wymaga konsultacji z neurologiem i neurochirurgiem. Konieczne jest wykonanie badań neurologicznych oraz obrazowych, takich jak rentgen i rezonans magnetyczny. W leczeniu schorzenia konieczne jest połączenie działań chirurgicznych oraz fizjoterapeutycznych. Rehabilitacja prowadzona pod nadzorem weterynarza pozwala niemal całkowicie zahamować rozwój choroby – przy jej łagodnym przebiegu może dać ona takie optymalne efekty.