Niedoczynność tarczycy u psów

Chorobą o podłożu endokrynologicznym, będącą najczęściej diagnozowaną u psów, jest niedoczynność tarczycy. Dla pupila może mieć poważne konsekwencje, a pierwsze objawy nie zawsze rodzą podejrzenia właścicieli. Dodatkowo choroba postępuje powoli i bywa często mylona ze zmianami wywołanymi wiekiem zwierzęcia. Ze specyfiką schorzenia powinni zapoznać się zwłaszcza właściciele psów ras predysponowanych do jego występowania, czyli labradorów, seterów, jamników, cocker spanieli, pudlów, dobermanów, owczarków niemieckich i polskich nizinnych.

chory pies

Rozpoznanie choroby

Trudności w diagnostyce stwarza fakt, iż objawy mogą dotyczyć różnych obszarów ciała psa, występować pojedynczo lub w sposób pozornie ze sobą niepowiązany.

Niedoczynność tarczycy prowadzi często do otyłości oraz niechęci do podejmowania wysiłku fizycznego. Właścicielom trudno początkowo powiązać ten fakt z chorobą, bowiem może wiązać się również z wiekiem oraz niesprawnymi stawami.

Często występujące objawy skórne to natomiast łysienie – po bokach ciała, ogona, grzbietu nosa, oraz łupież i łojotok. Pies zaczyna mieć również problemy z oczami – pojawia się zapalenie spojówek, opadanie powiek, białe złogi występujące na rogówce.

Kolejne objawy są już na tyle dokuczliwe, że najczęściej stają się powodem do odwiedzenia weterynarza. Pies może mieć problemy z utrzymaniem równowagi, zawroty głowy oraz podrażnienie krtani prowadzące do dokuczliwego kaszlu. Zawodzi również układ sercowy, pojawia się arytmia i osłabiona kurczliwość mięśnia sercowego.

 

Diagnostyka

Badania są zakrojone bardo szeroko, decyzję o ich wykonaniu podejmuje lekarz w oparciu o zaobserwowane przez właścicieli objawy oraz ogólny stan psa. Najczęściej wykonuje się badanie ogólne moczu, morfologię krwi, badanie biochemiczne, diagnozujące między innymi poziom cholesterolu, oraz sprawdza poziom T4 i fT4. T4 to hormon tyroksyna, kluczowy jeśli chodzi o diagnostykę niedoczynności tarczycy. Jeśli pies cierpi na inne schorzenia, mogą one zakłamać wynik badania, dlatego tak ważne jest, żeby wykluczyć innego rodzaju problemy ze zdrowiem.

W zależności od objawów konieczne może być także wykonanie badania skóry – jeśli pies łysieje, należy wykluczyć inne przyczyny problemu. W niektórych przypadkach niezbędna okazuje się również konsultacja kardiologiczna.

 

Długotrwałe leczenie

Wykrycie choroby wymaga podjęcia leczenia, które pozwoli psu powrócić do zdrowia. Jego podstawą jest podawanie lewotyroksyny, czyli syntetycznego hormonu tarczycy. Dawka musi zostać starannie dobrana przez lekarza, bowiem terapia ma charakter bardzo indywidualny. Konieczne są badania kontrolne, mające upewnić lekarza, że stosowana ilość leku jest odpowiednia oraz że nie powoduje on efektów ubocznych.

Pierwsze zmiany można zaobserwować już po tygodniu, ale do pełnego wyleczenia potrzebnych jest od sześciu do ośmiu tygodni. Jednocześnie bardzo ważne jest zwalczenie wszystkich powikłań, jakie już pojawiły się u psa.